KonopiaLeczy.pl

Konopie i religia: Zakazane sakramenty

Konopie są od dawna powszechnie używane w celach religijnych w Azji i Afryce, szczególnie przez Hindusów i Arabów. Dzisiaj uważane są za świętą roślinę także przez wielu religijnych ludzi w Ameryce Płd i praktycznie na całym świecie. Szczególnie cenione są wśród wyznawców niektórych gałęzi islamu, hinduizmu, buddyzmu i chrześcijaństwa.

Stanowią święty sakrament komunii w pewnych tradycjach hinduizmu, buddyzmu oraz w etiopskim Ortodoksyjnym Kościele Chrześcijańskim (Etiopia jest najstarszym chrześcijańskim państwem na świecie). Najbardziej znany członek tego kościoła to światowej sławy muzyk Bob Marley. Konopie indyjskie są oczywiście poważane zwłaszcza w Indiach, szczególnie wśród wyznawców boga Sziwy. Angielska Komisja d/s Konopi w Indiach stwierdziła w specjalnym raporcie (1884 r.): „Konopie są „dawczyniami radości”, „drogowskazem do nieba”, „niebiańskim przewodnikiem”, „niebem biedaka”, „pocieszycielką strapionych”. (...) Żaden człowiek nie jest tak dobry jak religijny użytkownik konopi. Zakaz lub poważne ograniczenie dostępu do tak łaskawego ziela spowodowałoby wielkie cierpienie i niezadowolenie, zaś wśród dużych grup uwielbianych ascetów, głęboki gniew. Zakaz odebrałby ludziom pocieszenie w strapieniu, lekarstwo w chorobie, strażnika, którego łaskawa protekcja chroni ich przed wpływami zła. (…) Hinduscy jogini biorą głębokie hausty, aby skoncentrować myśli na Wieczności.” Dla Hindusa ich duch jest duchem wolności i wiedzy, Budda jest często przedstawiany z ich liściem. Na liść konopi, podobnie jak na Biblię, składane są przysięgi. Studiujący święte pisma dostają wcześniej do picia konopny bhang, aby osiągnąć odpowiedni stan umysłu. Dzięki używaniu konopi członkowie niższych kast (nawet tzw. nietykalnych - pariasów) mogą posunąć się wyżej w hierarchii społecznej. Jednocześnie używanie alkoholu w tradycyjnych społecznościach grozi upadkiem: człowiek staje się izolowany i samotny.

Babilońsko-asyryjskie święte teksty nazywają konopie „drzewem życia”, bóg Marduk walczy z demonami chaosu dzierżąc w dłoni ziele niszczące wszelkie trucizny. Konopie miały bronić przed szatanem, np. w austriackich legendach często pojawia się młoda kobieta uciekająca przed diabłem w pole konopi. Były znane wśród Zoroastrian, starożytnych Hebrajczyków i innych ludów Bliskiego Wschodu. Konopie znane też są w japońskim szintoizmie czy chińskim taoizmie. Wiele afrykańskich religii opiera się na kulcie konopi. Przestępców zmusza się do konsumpcji potężnych ilości dagga – ponoć taka konopna kuracja skutkuje i niewielu jest recydywistów. Pigmeje twierdzą, że znają konopie od „początku czasu” i dzięki nim stali się bardziej rolniczym, a mniej myśliwskim narodem. Starożytne ludy wierzyły, że roślina ta jest posłańcem, aniołem, sakramentem i komunią świętą, manifestacją Boskiej mocy. Prawie wszystkie wielkie starożytne światowe religie i kultury korzystały z konopi: Egipcjanie, Asyryjczycy, ludy Afryki, Europy i Azji. wyznawca boga Sziwy

Ostatnio wiele znanych gazet powtarzało za amerykańskim kontrkulturowym magazynem High Times, że Chrystus, jego uczniowie i wiele biblijnych postaci powszechnie używało konopi (np. w Polsce 19.01.2003 r. Przekrój w artykule „Jezus leczył marihuaną?”). Badacze wciąż kontynuują dzieło dr Suli Benet, która jako pierwszy naukowiec zwróciła uwagę na błędne tłumaczenie słowa „konopie” w Starym Testamencie. Starożytne słowa kanabos, kannabus (znane z żydowskich ksiąg prawa Miszna) i hebrajskie kanehbosm oznaczają konopie (porównaj z łacińskim cannabis), nie zaś wonną trzcinę (calamus). Błąd popełnili już pierwsi tłumacze Biblii i był on powtarzany we wszystkich narodowych językach. Rewelacje Benet w ciągu następnych dziesięcioleci potwierdzili inni naukowcy, w tym etymologowie z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie w 1980 r. Badacze od dawna próbowali zwrócić uwagę na różne istotne poszlaki w tej sprawie (np. w XIX wieku francuski pisarz G. de Nerval, na początku XX wieku brytyjski lekarz C.Creighton), ale dowodów dostarczyła dopiero polska uczona. Jej spostrzeżenia potwierdzają też odkrycia archeologiczne w Palestynie i Izraelu. Konopie służyły już wtedy, także w formie kadzidła, do uzdrawiania chorych. Święte olejki zawierały ich ekstrakt, zaś namaszczeni nimi ludzie doświadczali euforii. Św. Augustyn nazywał komunię lekiem, przypominając historię ślepca, który odzyskał wzrok dzięki plastrowi z eucharystii. Niektórzy autorzy sugerują, że skoro jednym z głównym składników oleju służącego do namaszczenia królów żydowskich (Mojżesza, Dawida), a także Jezusa (christos oznacza właśnie „namaszczonego”) i jego uczniów na pierwszych chrześcijan były konopie, ich dzisiejszy zakaz jest głęboko antychrześcijański.

Kadzidła zawsze służyły do składania ofiar Bogu na znak uwielbienia. Dlaczego w wielu miejscach w Biblii palenie świętych kadzideł raz jest nakazywane, innym razem zakazywane? Badacze zauważyli, że jeśli występuje sprzeciw wobec pewnych praktyk, to powód musi być fundamentalny: w pewnych sytuacjach były przejawem czci wobec innych bogów niż Jahwe. Dodatkowo różne grupy religijne utrzymywały nauki i rytuały w tajemnicy przed sobą i przed innymi wyznawcami.

Wszędzie gdzie znano konopie, były one uważane za funkcjonalną, leczniczą i afrodyzjakalną roślinę. Jej moc sławiono w hymnach, pieśniach, wierszach i modlitwach, przeciwstawiając złu i szatanowi. Sławiły ją niezliczone pokolenia. Benetowa opisała bardzo liczne w Europie Wschodniej obyczaje związane z konopiami oraz ich zastosowania w ludowym lecznictwie. Roślina miała też zastosowanie w czasie zabiegów oczyszczających w tureckiej czy rosyjskiej saunie. Łaźnia w wielu krajach jest zabiegiem o głęboko oczyszczającym i religijnym charakterze.

W przeciwieństwie do używania alkoholu, palenie konopi...

KLIKNIJ I CZYTAJ DALEJ: